கபில சந்திரசேன: ஏர்பஸ் கொள்வனவாளரின் மரணம், அல்லது ஒரு முடியாட்சிவாதியின் திட்டமிட்ட அழிவு

நீங்கள் வாழ்க்கையோடு போராடிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள். ஆனால் இறுதி அங்கம் ஒன்று வருகிறது — மரணமே நேரில் வந்து உங்களைத் தழுவிக்கொள்ளும் போது.”

ஸ்ரீலங்கன் ஏர்லைன்ஸ் நிறுவனத்தின் முன்னாள் தலைமை நிர்வாகியும், ஏர்பஸ் கொள்வனவாளரும், ராஜபக்ஷ வம்சத்தின் உறவினருமான கபில சந்திரசேனவின் மரணம், அதன் உத்தியோகபூர்வ ஆரம்பகட்ட தீர்ப்போடு அமைதியாக ஓய்ந்துவிடவில்லை. அது அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்துகிறது. அது குற்றம் சாட்டுகிறது. அதனை ஒரு சாதாரண பொலிஸ் வழக்குக் கோப்பாக மாத்திரம் பார்க்க முடியாது, மாறாக ஒரு நாடகப் பிரதியாகவே வாசிக்க வேண்டும்; தனிப்பட்ட சோகத்தின் மரியாதைக்குரிய ஆடையை அணிவித்து, அரசியல் ரீதியாகச் சாதகமான மரணங்களை நிகழ்த்தும் ஒரு நீண்ட, பயங்கரமான பாரம்பரியத்திற்குச் சொந்தமான பிரதியாகவே அதனைப் பார்க்க வேண்டும்.

இந்தத் தருணத்தின் மீது இரண்டு நாடகப் பேரிலக்கியங்கள் தங்களின் நீண்ட நிழல்களைப் படுத்துகின்றன.

முதலாவது: ஆர்தர் மில்லரின் (Arthur Miller) 1949 இன் புகழ்பெற்ற பிராட்வே நினைவுச்சின்னமான ‘டெத் ஆஃப் ஏ சேல்ஸ்மேன்’ (Death of a Salesman) — போருக்குப் பிந்தைய அமெரிக்கப் புராணங்களின் சிதைவுகளிலிருந்து வில்லி லோமனை (Willy Loman) உருவாக்கிய சமூக எதார்த்தவாதத்தின் ஒரு பலத்த அடி. ஒரு சாதாரண மனிதன். சிறிய கனவுகளையும், பிரம்மாண்டமான சுய-ஏமாற்றுகளையும் கொண்ட ஒரு மனிதன் — எல்லாவற்றையும் வாக்குறுதியளித்து, இறுதியில் அழிவைத் தந்த ஒரு அமைப்பினால் நசுக்கப்பட்டான். பேரழிவினால் ஒரு சோக நாயகனாக உருமாறிய ஒரு சாமானியன். மில்லரின் அடுத்த இடிமுழக்கமான ‘த குருசிபிள்’ (The Crucible), மெக்கார்த்தியிசத்தின் (McCarthyism) வடுக்களைக் கிழித்துத் திறந்தது — மாற்றுக்கருத்துடைய சிந்தனைகளுக்கு எதிரான அரசின் வெறித்தனமான, சுயநீதிப் তাড়த்தல் அது. ஒட்டுமொத்தமாக, இந்த இரு நாடகங்களும் அரசினால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட அழிவின் இருவேறு வடிவங்களைச் சித்திரிக்கின்றன: ஒன்று பொருளாதார ரீதியானது, மற்றொன்று அரசியல் ரீதியானது, ஆனால் இரண்டுமே மரணத்தை விளைவிப்பவை.

இரண்டாவது: இங்குதான் ஒப்புமை ஒரு கூரிய கத்தி போல மாறுகிறது — டாரியோ போவின் (Dario Fo) 1970 இன் புகழ்பெற்ற மாஸ்டர்பீஸ் நாடகமான: ‘அக்சிடன்டல் டெத் ஆஃப் அன் அனார்சிஸ்ட்’ (Accidental Death of an Anarchist). போவின் இந்த நாடகம் கடல்களைக் கடந்து 1987 இல் இலங்கைக்குரிய குரலைக் கண்டடைந்தது. தொலைநோக்குக் கொண்ட இயக்குநரான விஜித குணரத்ன, இதனை ‘சாக்கி’ (Saakki) என்ற பெயரில் மிகத் தீவிரமான உள்ளூர்மயமாக்கப்பட்ட வீதி நாடகமாக அரங்கேற்றினார். இதில் ஈடு இணையற்ற டாக்டர் காமினி ஹத்துட்டுகமவின் முதன்மைப் பாத்திரம் ஒட்டுமொத்த கூட்டு நினைவிலும் ஆழப் பதிந்தது. இலங்கையின் மிகவும் இரத்தக் கறை படிந்த ஆண்டுகளில் ஒன்றில், அந்தத் தயாரிப்பு ஒரு அரசியல் துணிச்சலின் அடையாளமாக விளங்கியது: சாதகமான மரணங்களின் உத்தியோகபூர்வ பதிப்புகள் தடையின்றி ஏற்றுக்கொள்ளப்பட மாட்டாது என்று சாதாரண மக்களுக்கு முன்னால் திறந்தவெளியில் விடுக்கப்பட்ட பிரகடனம் அது.

போவின் அனார்சிஸ்ட்டும் சந்திரசேனவின் “தற்கொலையும்” … சாதகமான மரணத்தின் கட்டமைப்பு

போவின் நாடகம் ஒரு கற்பனையல்ல. அது ஒரு உண்மையான மனிதனின் சடலத்திலிருந்து கட்டப்பட்டது: ஜியூசெப் பினெல்லி (Giuseppe Pinelli) என்ற உழைக்கும் வர்க்க ரயில்வே ஊழியர், அவர் செய்யாத ஒரு குண்டுவெடிப்புக் குற்றச்சாட்டின் கீழ் காவலில் வைக்கப்பட்டிருந்தபோது, 1969 இல் மிலன் பொலிஸ் தலைமையகத்தின் நான்காவது மாடி ஜன்னலிலிருந்து கீழே விழுந்தார். அதிகாரிகள் அதைத் தற்கொலை என்றனர். அது ஒரு தற்செயலான வீழ்ச்சி என்றனர். அவர்கள் ஒரு மருத்துவக் காரணத்தை உருவாக்கினர். கதை மாறியது. கதை மாறிக்கொண்டே இருந்தது. ஒவ்வொரு மாற்றத்துடனும், அந்த மூடிமறைப்பு நாடகத்தை விடவும் அதிக நாடகத்தன்மை கொண்டதாக மாறியது.

அதிகாரப்பூர்வ பொய்களின் இந்த இயந்திரத்தனத்தை நாடகமாக்கியதே போவின் புத்தி கூர்மை: ஒரு மரணத்தை அப்படியே புதைத்து வைக்க வேண்டிய தேவை அரசுக்கு ஏற்படும்போது, அது தனது நிறுவனங்களான பொலிஸ், நீதித்துறை, ஊடகம், சட்டத்தரணிகள் சங்கம், மருத்துவப் பரிசோதகர் என அனைவரையும் ஒரு ஒருங்கிணைந்த பொய்க் கூட்டமாக எவ்வாறு திரட்டுகிறது என்பதைக் காட்டுவதே அந்த நாடகம்.

இப்போது சந்திரசேனவை உற்று நோக்குங்கள்.

தீவிர விசாரணையில் உள்ள ஒரு சந்தேகத்திற்கிடமான மரணத்தின் ஆரம்பகட்ட தீர்ப்பு, அந்த வழக்கின் மிகவும் சக்திவாய்ந்த நபர்களின் நலன்களுக்குச் சேவை செய்யும் பட்சத்தில், அது மிகக் கடுமையான ஆய்வுக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும். அது சதித்திட்டம் அல்ல. அது நீதியின் அடிப்படை தர்க்கம்.

அந்த ஆய்வை நாம் பயன்படுத்தும்போது எதைக் காண்கிறோம்? நாம் தடைகளைக் காண்கிறோம்.

சந்திரசேனவின் சொந்த சட்டக் குழுவினர் — அவருடைய சட்டத்தரணிகள் — அவரது மரணத்தின் சூழ்நிலைகள் குறித்த பொிய விசாரணைக்கு முழுமையாக ஒத்துழைக்க மறுத்துவிட்டதாகத் தெரிவிக்கப்படுகிறது. அவர்களின் இந்த ஒத்துழைப்பின்மை ஒரு சிறிய நடைமுறைக்குரிய குறிப்பு மட்டுமல்ல. அது இருளுக்குள் வீசப்பட்ட ஒரு பேரொளி — நிழல்கள் எங்கு மிக அடர்த்தியாக இருக்கின்றன என்பதை அது துல்லியமாக வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது.

இலங்கை சட்டத்தரணிகள் சங்கம் — நீதியின் அடித்தளமாக விளங்க வேண்டிய ஒரு சுயாதீனமான நிறுவனம் — உண்மையை வெளிச்சமிட்டுக் காட்டுவதற்குப் பதிலாக அதைப் பாதுகாப்பதற்கே நகர்ந்துள்ளதாகத் தெரிகிறது. சட்டத்துறையின் சொந்த ஆளும் குழுவிற்குள் பொதிந்துள்ள முடியாட்சி ஸ்தாபனத்தின் விசுவாசிகளான பழைய ஒழுங்கின் கூறுகள், அதிகாரத்தை இயக்குவதாகத் தெரிகிறது. வெளிப்படையான விசாரணையின் முதல் பாதுகாவலனாக இருக்க வேண்டிய சட்டத்தரணிகள் சங்கம், உண்மை மறைத்து வைக்கப்படும் ஒரு கோட்டைச் சுவராக மாறுகிறது.

இதுதான் போவின் நாடகம். இதுதான் விஜிதவின் ‘சாக்கி’. இதுவொரு உருவகம் அல்ல. இலக்கிய ஒப்புமை அல்ல. இது கொழும்பில் மீண்டும் அரங்கேற்றப்படும் அதே நாடகம், இலங்கை நடிகர்கள் அதே பழமையான பாத்திரங்களை நடிக்கிறார்கள்: சக்திவாய்ந்த மரணம், சாதகமான தீர்ப்பு, நிறுவனங்களின் கூட்டுப் பாதுகாப்பு.

ஜியூசெப் பினெல்லி ஜன்னலிலிருந்து விழுந்தார். அதிகாரிகள் சொன்னார்கள்: விபத்து, நோய், தற்கொலை — தேவைக்கேற்ப கதை மாறியது. நிறுவனங்கள் அந்த காயத்தைச் சுற்றி மூடிக்கொண்டன. போ அந்த மூடிமறைப்பை சிரிப்பாலும் ஆத்திரத்தாலும் கிழித்தெறிந்தார்.

கபில சந்திரசேன, ஆரம்பகட்ட தியரிகள் இருந்தபோதிலும், இன்னும் உண்மையாகவே தீர்க்கப்படாத சூழ்நிலைகளின் கீழ் இறந்துள்ளார். அதற்குள்ளாகவே — தடயவியல் வேகத்தில் — பழைய ஒழுங்கின் நிறுவனங்கள் அதே நடனத்தை ஆடுகின்றன: பேச மறுக்கும் சட்டத்தரணிகள், தலையிடும் சட்டத்தரணிகள் சங்கம், கதையை வடிவமைக்கும் முடியாட்சி ஊடகங்கள் மற்றும் இந்த மரணம் ஆரம்பகட்ட தீர்ப்பு சொல்வது போலவே நீடிக்க வேண்டும் என்று விரும்பும் அரசியல் பயனாளிகள்.

ராஜபக்ஷ பரிமாணம் … நீதித்துறை அழுத்தத்தின் மூலம் மரணத்தை நோக்கிய தள்ளுகை

கபில சந்திரசேனவை அவரது இறுதி எல்லைக்குத் தள்ளியது எது என்பதைப் புரிந்து கொள்ள — அந்த எல்லை அவராகவே தேடிக்கொண்டதா அல்லது அவ்வாறு திட்டமிடப்பட்டதா என்பதை அறிய — அவரை முறையாக சிதைத்து வந்த மூன்று முனைப் போரை ஒருவர் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

முதல் முனை: சவத்வார்க் கிரவுன் நீதிமன்றம் (Southwark Crown Court)

ஏர்பஸ்ஸின் ஒத்திவைக்கப்பட்ட வழக்கு உடன்படிக்கைக்கு ஐக்கிய இராச்சியம் (UK) ஒப்புதல் அளித்தமை, சர்வதேச அளவில் மறுக்க முடியாத ஆதாரங்களை பதிவில் நிறுவியது. லண்டனுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்த வழியில்லை. ஒப்பந்தம் ஆவணப்படுத்தப்பட்டிருந்தது. கமிஷன்கள், வழிமுறைகள், பெயர்கள் — கொழும்பின் அரசியலுக்கு எட்டாத ஒரு வெளிநாட்டு நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பில் அவை படிகமாக்கப்பட்டன.

இரண்டாம் முனை: மக்கள் நீதிமன்றம்

ராஜபக்ஷ ஆட்சியில், கபில 2020 இல் பிணை பெற்று விசாரணை முடங்கியது — வம்சத்தின் நெருக்கத்தால் அவர் பாதுகாக்கப்பட்டார். ஆனால் 2022 மே-ஜூலை அந்தப் பாதுகாப்பை சுக்குநூறாக்கியது. இலங்கை குடிமக்கள் தங்களின் அப்பட்டமான அரசியலமைப்பு இறையாண்மையைப் பயன்படுத்தி, ராஜபக்ஷக்களை அவர்களின் அரியணையில் இருந்து விரட்டினர். மக்கள் நீதிமன்றம் ஒருபோதும் ஒத்திவைக்கப்படவில்லை. அது சமூக ஊடகங்களில், கூட்டு நினைவகத்தில், பொதுத் தீர்ப்பின் இடைவிடாத தார்மீகக் கணக்கீட்டில் நிரந்தரமாக அமர்ந்திருக்கிறது — மேலும் எந்தவொரு முறையான தீர்ப்பிற்கும் நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே கபிலவை தொடர்பின் மூலம் குற்றவாளி என்று அது தீர்ப்பளித்தது.

மூன்றாம் முனை: ஒரு சுயாதீனமான இலங்கை நீதித்துறை

அநுர குமார திஸாநாயக்கவின் (AKD) தேர்தல் வெற்றியால் தைரியமடைந்து, வம்ச அதிகாரத்தின் ஈர்ப்பு விசைக்கு இனி உட்படாமல், நீதிமன்றங்கள் முன்னோக்கி நகர்ந்தன. இந்த நாடகத்தில் நிறுவன அழுத்தத்தின் ஒரு முகமாக சித்தரிக்கப்படும் லஞ்ச ஊழல் விசாரணை ஆணைக்குழுவின் பணிப்பாளர் நாயகம் ரங்க திஸாநாயக்க, தற்கொலையில் முடிந்த மற்றொரு வழக்கை சந்திரசேனவுக்கு மிகவும் வெளிப்படையாக நினைவூட்டியதாகக் கூறப்படுகிறது. ஒரு முன்னுதாரணத்தில் சுற்றப்பட்ட ஒரு அச்சுறுத்தல் அது. முடியாட்சிவாதிகளின் கற்பனையில், பிசாசு முறையான சட்ட நடைமுறையின் அங்கியை அணிந்து வந்திருந்தது.

இப்போது அந்த பிசாசு கடவுளையே அழைத்தது: மஹிந்த ராஜபக்ஷ — வம்சத்தின் பிதாமகர், மெதமுலனவின் சூரிய மன்னன் — மே மாதம் 12 ஆம் திகதி லஞ்ச ஊழல் ஆணைக்குழுவின் முன் முன்னிலையாகுமாறு உத்தரவிடப்பட்டார். முடியாட்சி குற்றவாளிக்கூண்டில். பேரரசு விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட்டது.

கபில இந்த மூன்று முனைகளின் சந்திப்பில், எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் அம்பலப்பட்டு நின்றார். அவரது இறுதிப் பணப்பரிமாற்றம் அவரது வாழ்க்கையிலேயே மிகவும் பரிதாபகரமானது — அவரது பிணையைப் போடுவதற்காக பதினைந்தாயிரம் ரூபாய்க்கு இரண்டு ஏழை சாமானியர்களைப் பெற்றதாகக் கூறப்படுகிறது, அதன் சந்தேகத்திற்கிடமான நோக்கம் தீவை விட்டே முற்றிலும் தப்பி ஓடுவதாகும். உயர்வாகப் பறந்த ராயல் பையர் (Royal Buyer), இந்த நிலைக்குத் தாழ்ந்து போனார்.

அரசுத் தரப்புச் சாட்சியாக மாறுவதற்கு அவரால் பேச்சுவார்த்தை நடத்த முடியவில்லை. அவரால் மீண்டும் வம்சத்தின் நிழலுக்குத் திரும்ப முடியவில்லை — வம்சமே முற்றுகையின் கீழ் இருந்தது. மூன்று ஒரே நேரத்து நீதித்துறை அழுத்தங்களின் ஈர்ப்புச் சிதைவிலிருந்து அவரால் தப்பிக்க முடியவில்லை.

அந்தச் சிதைவு சுய அழிவில் முடிந்ததா அல்லது அவரை நிரந்தரமாக மௌனமாக்குவதில் ஆர்வம் கொண்ட பழைய ஒழுங்கின் கரங்கள் அந்த முடிவை முடுக்கிவிட்டதா என்பதுதான் விசாரணை துல்லியமாகத் தீர்மானிக்க வேண்டிய விஷயமாகும். அதைத்தான் சக்திவாய்ந்த சக்திகள் தடுக்கத் தீர்மானித்திருப்பது போல் தெரிகிறது.

அரசியல் பிரதியாக மூடிமறைப்பு

மூடிமறைப்பு என்பது எப்போதும் குற்றத்தை விடவும் அதிகமாக உண்மையை வெளிப்படுத்துவதாகும்.

போவின் அனார்சிஸ்ட் ஜியூசெப் பினெல்லி விழுந்திருக்கலாம், தள்ளப்பட்டிருக்கலாம் அல்லது எறியப்பட்டிருக்கலாம் — ஆனால் அவரது மரணத்திற்கான நிறுவனங்களின் பதில்தான் அரசை குற்றவாளியாக்கியது. ஒவ்வொரு முரண்பாடான அறிக்கையும், மாற்றப்பட்ட காலவரிசையும், தொழில்முறை அமைப்புகளின் கூட்டுப் பாதுகாப்பும், அဆௌகரியமான குரல்களை மௌனமாக்குவதும் — இவையே ஒப்புதல் வாக்குமூலங்களாக இருந்தன. பொய் உண்மையைச் சொன்னது.

இன்று கொழும்பில்: ஒத்துழைக்க மறுக்கும் சட்டத்தரணிகள் நமக்கு ஒன்றைச் சொல்கிறார்கள். சட்டத்தரணிகள் சங்கத்தின் தலையீடு நமக்கு ஒன்றைச் சொல்கிறது. முடியாட்சி ஊடகங்கள் தற்கொலைக் கதையை விரைவாக ஏற்றுக்கொண்டது நமக்கு ஒன்றைச் சொல்கிறது. எந்தவொரு கடுமையான விசாரணையும் ஒரு கதையை நிறுவுவதற்கு முன்பே, பழைய ஒழுங்கு ஒரு கதையை எவ்வளவு விரைவாகத் தீர்மானித்தது என்பது நமக்கு எல்லாவற்றையும் சொல்கிறது.

ஏர்பஸ் ஊழலை அம்பலப்படுத்திய ரஜீவ் ஜயவீர, சந்திரசேனவுக்கு முதல் பிணை வழங்கப்பட்ட சில வாரங்களுக்குள் சுதந்திரச் சதுக்கத்திற்கு அருகில் இறந்து கிடந்தார். அரச தரப்பு சட்டத்தரணி துசித முதலிகே கோவிட் காலத்தில் இறந்தார். சந்திரசேனவின் மரணம் இப்போது புலனாய்வு ஊடகவியலாளர்கள் தற்செயல் நிகழ்வு என்று நம்ப மறுக்கும் ஒரு தொடரின் வரிசையில் எண்ணப்படுகிறது. ஒவ்வொரு மரணமும் நேரடியாக மனிதர்களால் ஏற்படுத்தப்பட்டதா இல்லையா என்பதைத் தாண்டி, அந்த வடிவமே ஒரு ஆவணமாகும் — மேலும் அந்த ஆவணம் ஏர்பஸ் ஊழலின் முழு உண்மைகளையும் நிரந்தரமாகப் புதைத்து வைக்க வேண்டிய பழைய ஒழுங்கின் அவநம்பிக்கையான தேவையை உணர்த்துகிறது.

ஆழமான அரசு (Deep State) இறப்பதில்லை … அது தகவமைத்துக் கொள்கிறது

AKD மற்றும் புதிய அரசியல் விநியோகம் அதிகாரத்தை பலப்படுத்தி வருகின்றன. ஆனால் பழைய ஆட்சி அழியவில்லை — அது சிதறிப்போனது. இராணுவ புலனாய்வுத் துறைக்குள், பொலிஸ் விசாரணைப் பிரிவுகளுக்குள், சட்டமா அதிபர் திணைக்களத்திற்குள், தொழில்முறை சங்கங்களுக்குள். விசாரணைக்கு முழு வெளிப்படைத்தன்மை கிடைக்காமல் இப்போது பாதுகாப்பதாகக் கூறப்படும் சட்டத்தரணிகள் சங்கத்திற்குள்ளேயே அது சிதறியுள்ளது. அரசின் உடலில் பீரங்கித் துண்டுகளைப் போல உட்பொதிக்கப்பட்டுள்ள பழைய விசுவாசிகள், செயல்படுவதற்கான அல்லது முட்டுக்கட்டை போடுவதற்கான தருணத்திற்காகக் காத்திருக்கிறார்கள்.

இதுதான் ஆழமான அரசு. இது ஒரு சினிமா வில்லனின் சதி அல்ல, மாறாக நிறுவனங்களைக் கைப்பற்றுவதன் முற்றிலும் சாதாரணமான எதார்த்தம்: பழைய முடியாட்சிக்குத் தங்களின் தொழில் வாழ்க்கை, பதவி உயர்வுகள், தங்களின் பாதுகாப்பிற்காகக் கடமைப்பட்டிருக்கும் சாதாரண ஆண்களும் பெண்களும், அரண்மனை வீழ்ந்த பிறகும் அதன் சேவையில் தங்களின் சிறிய உத்தியோகபூர்வ அதிகாரங்களைப் பயன்படுத்துகிறார்கள்.

புதிய போல்ஷிவிக்குகள் — AKD இன் நிர்வாகம் — இராணுவ பூட்ஸ்களைப் பயன்படுத்துவதில்லை. அவர்கள் நீதிமன்றங்களைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். அவர்கள் ஆணைக்குழுக்களைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். அவர்கள் முதலாளித்துவ நீதித்துறையை பொறுப்புக்கூறலின் கருவியாகப் பயன்படுத்துகிறார்கள். பழைய உயரடுக்கினரால் தாங்கிக்கொள்ள முடியாதது துல்லியமாக இதுதான்: ஏனென்றால் ராஜபக்ஷ, பிரேமதாச மற்றும் விக்கிரமசிங்க ஆட்சிகளின் கீழ், உயரடுக்கினர் சட்டத்திற்கு முற்றிலும் அப்பாற்பட்டவர்களாகவே இருந்தனர். அவர்கள் பாதாளந்த சித்திரவதைகளை அறிந்திருக்கவில்லை. லசந்த விக்ரமதுங்க, ரிச்சர்ட் டி சொய்சா அல்லது காணாமல் போன பிரகீத் எக்னலிகொட ஆகியோருக்கு நேர்ந்த பயங்கரத்தை அவர்கள் அனுபவித்ததில்லை.

ஆனால் ஒரு குளிரூட்டப்பட்ட மருத்துவமனை அறை — அது உங்களின் இறுதிச் சிதைவின் அறையாக மாறும்போது, ஒவ்வொரு வெளியேறும் வழியும் மூடப்படும்போது, உங்களைப் பாதுகாத்த வம்சத்தால் உங்களை இனி அணுக முடியாதபோது, அதுவே ஒரு வகையான சிறைச்சாலையாக மாறிவிடுகிறது.

சோக நாயகன் அல்லது சோக வில்லன் — இறுதி கணக்குவழக்கு

வில்லி லோமன் ஒரு சோக நாயகன் — தன்னை விட பெரிய சக்திகளால் அழிக்கப்பட்ட ஒரு மனிதன், தனது கனவுகளை இழந்தவர்களைத் தூக்கியெறிந்த ஓர் அமெரிக்காவால் ஒன்றுமில்லாமல் ஆக்கப்பட்டவன்.

ஜியூசெப் பினெல்லி ஒரு சோக நாயகன் — ஒரு அப்பாவி மனிதன், உழைக்கும் வர்க்க ஊழியன், பழிபோடுவதற்கு ஒரு உடல் தேவைப்பட்ட அரசின் தேவையால் அழிக்கப்பட்டவன்.

லசந்த விக்ரமதுங்க ஒரு சோக நாயகன். ரிச்சர்ட் டி சொய்சா ஒரு சோக நாயகன். 1971 மற்றும் 1989 இல் வீழ்ந்த ஆயிரக்கணக்கானோர் — அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் சோக நாயகர்கள்.

ஆனால் கபில சந்திரசேன ஒரு சோக வில்லன்.

இந்த வேறுபாடு கொடூரமல்ல — அது துல்லியம். அவர் தான் தேர்ந்தெடுக்காத ஒரு அமைப்பினால் நசுக்கப்பட்ட அப்பாவி மனிதன் அல்ல. இப்போது அவரை விசாரிக்கும் அதே ஏற்பாடுகளின் சிற்பி அவர். அவர் வம்ச அதிகாரத்தின் நடைபாதைகளில் உலா வந்தார். ஒப்பந்தங்களை முடித்தார். நெருக்கத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்டார். முடியாட்சி நின்றபோது அதன் நிழலை அனுபவித்தார், முடியாட்சி வீழ்ந்தபோது, அவர் பல ஆண்டுகளாகத் தவிர்த்து வந்த விளைவுகளின் முழு எடையையும் எதிர்கொண்டார்.

அவரால் தனது கர்மாவிலிருந்து தப்பிக்க முடியவில்லை. அந்தப் பிரிவில் அவர் மட்டும் தனியாக இல்லை. பழைய ஒழுங்கின் சோக வில்லன்களின் மண்டபத்தில் மற்றவர்களும் இருக்கிறார்கள் — அதே அடித்தளத்தின் மீது தங்களின் வாழ்க்கையைக் கட்டியெழுப்பிய மற்றவர்கள், தங்களின் சொந்த நேரத்திலும் தங்களின் சொந்த வழியிலும் அதே கணக்குவழக்கை எதிர்கொள்வார்கள்.

மில்லரும் போவும் வெளிப்படுத்துவது — மற்றும் இலங்கை கேட்க வேண்டியது

‘டெத் ஆஃப் ஏ சேல்ஸ்மேன்’ நாடகத்தில் மில்லர் காட்டியதும், ‘அக்சிடன்டல் டெத் ஆஃப் அன் அனார்சிஸ்ட்’ நாடகத்தில் போ காட்டியதும், விஜித குணரத்னவும் டாக்டர் காமினி ஹத்துட்டுகமவும் ‘சாக்கி’ மூலம் இலங்கையின் வீதிகளில் கொண்டு வந்ததும் இதுதான். நாகரீக சமூகம் என்று அழைக்கப்படுபவற்றின் மின்னும், சுய-பாராட்டு கோட்டைகளுக்குள், ஒடுக்குமுறை எப்போதும் சீருடை அணிந்து வருவதில்லை. சில நேரங்களில் அது ஒரு சட்டச் சுருக்கமாக வருகிறது. சில நேரங்களில் அது நிறுவன மௌனமாக வருகிறது. சில நேரங்களில் அது சட்டத்தரணிகள் சங்கத்தின் தீர்மானத்தின் முகத்தை அணிந்து கொள்கிறது.

மேலும் மிகவும் ஆபத்தான தருணம் — இந்த மூன்று படைப்புகளும் அறுவைசிகிச்சை துல்லியத்துடன் அடையாளம் காட்டிய தருணம் — உண்மையைத் தேடுவதற்காக இருக்கும் நிறுவனங்கள், அதை புதைப்பதற்காகப் பயன்படுத்தப்படும் கருவிகளாக மாறும் தருணமே ஆகும்.

இந்த மரணத்தின் மூலம் இலங்கை இப்போது இருக்கும் தருணம் அதுதான்.

மூன்று ஒன்றிணைந்த நீதித்துறை அழுத்தங்களால் கபில சந்திரசேன சுய அழிவுக்குத் தள்ளப்பட்டாரா அல்லது அவரது மரணம் வேறு ஏதேனும் தரப்பால் முடுக்கிவிடப்பட்டதா — அந்தக் கேள்விக்கு பதிலளிக்கப்பட வேண்டும். அவருக்காக அல்ல. முடியாட்சிக்காக அல்ல. மாறாக, இலங்கையின் முடியாட்சிக்கு பிந்தைய ஜனநாயகத் தருணத்தின் நேர்மையானது, அதிகாரமுள்ளவர்களுக்கும், உட்பொதிக்கப்பட்டவர்களுக்கும், பாதுகாக்கப்பட்டவர்களுக்கும் அဆௌகரியமாக இருக்கும்போதும் அதன் நிறுவனங்களால் உண்மையைத் தொடர முடியுமா என்பதைப் பொறுத்தே முழுமையாக அமைந்துள்ளது.

விசாரணையை முடிப்பதற்கு அனுமதிக்கக் கூடாது. சட்டத்தரணிகள் பேசுவதற்கு வற்புறுத்தப்பட வேண்டும். சட்டத்தரணிகள் சங்கத்தின் தலையீட்டிற்கு அது பொறுப்புக்கூற வைக்கப்பட வேண்டும். மரணங்களின் வடிவம் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட சோகங்களாக அல்லாமல், ஒரு தொடர்ச்சியான வடிவமாக ஆராயப்பட வேண்டும்.

போவின் அனார்சிஸ்ட் 1969 இல் ஜன்னலிலிருந்து விழுந்தார். இத்தாலிய அரசு அது ஒரு விபத்து என்று பல தசாப்தங்களாக வலியுறுத்தியது.

வரலாறு அதை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.

நீதவான் பசான் அமரசேன — நீதிமன்றம் பேசுகிறது, பழைய ஒழுங்கு பதிலளிக்க வேண்டும்

இப்போது நீதித்துறை மீண்டும் நகர்ந்துள்ளது — தீர்க்கமாக, பகிரங்கமாக, மற்றும் எந்த மன்னிப்பும் கேட்காமல்.

நீதவான் பசான் அமரசேன சட்டத்தரணிகளுக்கு நீதிமன்றத்திற்கு வருமாறு அழைப்பாணை விடுத்துள்ளார். இது ஒரு நடைமுறைக்குரிய மரியாதை அல்ல. இது நீதித்துறையின் சுதந்திரம் எல்லோர் கண் முன்னேயும் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்ளும் செயலாகும் — மௌனத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தவர்களை சட்டத்தின் முன் நிற்க வைத்து அந்த மௌனத்திற்குப் பொறுப்புக் கூற வைப்பதாகும். பொலிஸ் விசாரணைக்கு ஒத்துழைக்க மறுத்த அதே சட்டத்தரணிகள், பழைய ஒழுங்கின் சட்டத்தரணிகள் சங்கத்தால் பாதுகாக்கப்பட்ட அதே தொழில்முறை சகோதரத்துவம், இப்போது வம்சங்களுக்கு அல்லாமல் அரசியலமைப்பிற்குப் பதிலளிக்கும் ஒரு நீதவானின் முன் ஆஜராக வேண்டும்.

இங்குதான் — தனது மூன்றாவது அங்கத்தை அறிந்த ஒரு நாடக ஆசிரியரின் துல்லியத்துடன் — போவின் நாடகம் அதன் இலங்கை உச்சக்கட்டத்தை அடைகிறது.

ஏனெனில் பழைய ஒழுங்கு ஸ்கிரிப்ட் கோருவது போலவே துல்லியமாக விளையாடும். அவர்கள் நடிப்பார்கள். அவர்கள் சூழ்ச்சி செய்வார்கள். அவர்கள் நடைமுறைக்குரிய ஆட்சேபனைகளையும், தொழில்முறை சலுகைகளையும், நிறுவனத் தடைகளின் ஆயிரக்கணக்கான சிறிய கருவிகளையும் பயன்படுத்துவார்கள். அவர்கள் நீதிமன்றத்தை தங்களின் சொந்த எதிர்-கதையை ஒத்திகை பார்க்கும் ஒரு மேடையாக நடத்துவார்கள் — தங்களை அழைத்த செயல்முறையையே தங்களின் வழியில் கேலி செய்வார்கள். அதிகாரத்தைப் பற்றி போ மிகவும் கச்சிதமாகப் புரிந்து கொண்டது இதுதான்: அது முடக்கப்படும்போது, அது சரணடைவதில்லை. அது நடிக்கிறது. அது நீதிமன்றத்தையே நாடகமாக மாற்றுகிறது, எதிர்ப்பின் காட்சி உண்மையைத் தேடுவதை சோர்வடையச் செய்யும் என்று நம்புகிறது.

ஆனால் பழைய ஒழுங்கால் மாற்றி எழுத முடியாதது, நடித்துக் கடக்க முடியாதது, நடைமுறை நாடகங்கள் அல்லது சட்டத்தரணிகள் சங்கத்தின் தீர்மானங்கள் அல்லது இணக்கமான சட்டத்தரணிகளின் ஒருங்கிணைந்த மௌனத்தின் கீழ் புதைக்க முடியாதது இதுதான்:

வரலாறு ஏற்கனவே எழுதப்பட்டுவிட்டது…

சவத்வார்க் கிரவுன் நீதிமன்றத் தீர்ப்பு உள்ளது. ஏர்பஸ்ஸின் ஒத்திவைக்கப்பட்ட வழக்கு உடன்படிக்கை உள்ளது. ஆவணப்படுத்தப்பட்ட கமிஷன்கள், பெயரிடப்பட்ட இடைத்தரகர்கள், வம்ச அதிகாரத்தின் நடைபாதைகளில் எட்டப்பட்ட ஒப்பந்தத்தின் தடயவியல் பாதை — இவை கொழும்பின் அரசியல் வானிலைக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு சர்வதேச நீதிமன்றத்தின் நிரந்தரப் பதிவில் உள்ளன. நீதவான் அமரசேனவின் நீதிமன்றத்தில் நடக்கும் எந்தவொரு நடிப்பும் — அது எவ்வளவு விரிவானதாக இருந்தாலும், எவ்வளவு சட்டப்பூர்வமாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தாலும் — அந்தப் பதிவின் ஒரு வரியைக் கூட அழித்துவிட முடியாது.

போவின் நாடகத்தில் வரும் மனநோயாளி (Maniac), அதிகாரிகளின் சொந்த முரண்பாடுகளைக் கேலி செய்கிறார் — மூடிமறைப்பின் அபத்தத்தை மிகைப்படுத்தப்பட்ட விசுவாசத்துடன் அவர்களுக்கே திருப்பி நடித்துக் காட்டுவதன் மூலம் அதை அம்பலப்படுத்துகிறார். இப்போது ஒரு சுயாதீன நீதவானின் முன் அழைக்கப்பட்டுள்ள பழைய ஒழுங்கு, துல்லியமாக இந்த தலைகீழ் மாற்றத்தை முயற்சிக்கும்: பொறுப்புக்கூறலை ஒரு நகைச்சுவையாக மாற்ற, நீதிமன்றத்தின் தீவிரத்தன்மையை உண்மையான நாடகமாகத் தோன்றச் செய்ய முயல்வார்கள்.

அவர்கள் வெற்றி பெற மாட்டார்கள். ஏனெனில் பார்வையாளர்கள் மாறிவிட்டனர். 2022 கோடையில் ஒரு வம்சத்தை அதிகாரத்தில் இருந்து விரட்டிய மக்கள் ஏமாறக்கூடிய பார்வையாளர்கள் அல்ல. சடலங்களை எண்ணும் புலனாய்வு ஊடகவியலாளர்கள் வெறும் வேடிக்கை பார்ப்பவர்கள் அல்ல. மேலும் நீதவான் பசான் அமரசேன, அந்த சட்டத்தரணிகளை அழைத்ததன் மூலம், நீதித்துறை இனி முடியாட்சியின் வசதிக்கான ஒரு மேடை அல்ல — அது ஒரு செயல்படும் நிறுவனம், மற்றும் அது செயல்பட உத்தேசித்துள்ளது என்பதை நிரூபித்துள்ளார்.

பழைய ஒழுங்கு ஒத்திகை பார்க்கும் நாடகம் ஏற்கனவே அரங்கேற்றப்பட்டுவிட்டது. டாரியோ போ அதை 1970 இல் எழுதினார். விஜித குணரத்ன அதை 1987 இல் இலங்கை வீதிகளில் அரங்கேற்றினார். முடிவு அறியப்பட்டது. மூடிமறைப்பு நீடிக்காது. சாதகமான மரணத்தின் நிறுவன நடனம் இறுதியில் அதன் சொந்த முரண்பாடுகளின் எடையின் கீழ் வீழும். பொய், கூட்டப்பட்டுத் தொடரும் போது, எல்லாவற்றையும் விட சத்தமான சாட்சியமாக மாறுகிறது.

கபில சந்திரசேனவை அழைக்க முடியாது. ஆனால் அவருக்குச் சேவை செய்த சட்டத்தரணிகள், அவர்களைப் பாதுகாத்த நிறுவனம் மற்றும் இந்த வழக்கின் ஒவ்வொரு அங்கத்தின் மீதும் யாருடைய நிழல் விழுகிறதோ அந்த வம்சம் — அவர்கள் அழைக்கப்படுகிறார்கள்.  ஒரு நீதவானால். ஓர் ஆணைக்குழுவால். ஆவணப்படுத்தப்பட்ட உண்மையின் மாற்ற முடியாத கணக்கீட்டால்.

நீங்கள் நீதிமன்றத்தைக் கேலி செய்யலாம். பழகிய நம்பிக்கையுடன் உங்களின் பாத்திரத்தை நீங்கள் நடிக்கலாம். ஆனால் நீங்கள் மாற்றி எழுத முயலும் வரலாறு, நீங்கள் அறைக்குள் நுழைவதற்கு முன்பே எழுதப்பட்டுவிட்டது.

இந்தக் கதையின் திரை விழுவதில்லை. அது எழுகிறது.

எழுதியவர் – ஜெரார்ட் ஆடம்ஸ்

தமிழாக்கம் :அந்நியன்